Sumarvinna

Sökum vinnu sinnar í sumar hefur klósettkafarinn ekki getað sinnt síðunni sinni eins og hann helst hefði á kosið. Stefnan er þó sett á að koma sterkur inn með hnígandi sól og kólnandi veðri. Í augnablikinu er klósettkafarinn staddur á gistiheimili á Austurlandi, og er um það bil að verða brátt í brók. Eigendur gistiheimilsins voru hins vegar að fá fimmtán þúsund manns í heimsókn og klósettið er frammi í forstofu. Hvernig í ósköpnum ætlast fólk til að maður geti hægt sér undir slíkri pressu?

Lítil vísa

Sælir lesendur góðir. Klósettkafarinn hefur ekki verið nógu duglegur við að uppfæra uppá síðkastið sökum þess hve hann hefur verið upptekinn við vinnu og í beinu framhaldi af vinnunni og ferðum henni tengdum kemst hann minna á netið en hann myndi helst kjósa. Ég mun þó reyna eftir bestu getu að uppfæra í sumar. Í þetta skiptið ætla ég að láta litla vísu duga sem ég rakst á í hinu mikla menningarriti Hustler, nánartiltekið frá nóvember 1999.

In my stall the smell still lingers,
to my regret, shit’s on my fingers.
Not to worry, there’s no rush,
I can always rinse them as I flush.

Almenningssalerni (,,Ertu nokkuð að kúka þarna inni?”)

Ósjaldan heyrir maður frasann: “Það jafnast ekkert á við að skíta á launum!” (ekki á laun, heldur á launum). Ég get nú verið hjartanlega sammála þessari fullyrðingu. Það er fátt betra í amstri dagsins en að draga sig í hlé og eiga notalega stund með sjálfum sér og postulíninu og hleypa brúnum. Þess vegna var ég mjög glaður þegar ég komst að því að á vinnustað mínum eru klósettin vandlega lokuð af og í sér herbergjum. Ég verð að segja fyrir mitt leyti að þá gjörsamlega fyrirlít ég almenningssalerni. Saurlát er eitthvað sem maður vill eiga með sjálfum sér, og engum öðrum. Það er eitthvað afskaplega ónotalegt við þá tilfinningu að hlusta á öll þau fruss og fret, skvettur og plomps sem fylgja saurláti. Svo má ekki gleyma ódauninum sem svo gjarnan fylgir.

Mér finnst ekki bara afar ónotalegt að heyra þessi hljóð frá öðrum, mér er heldur ekkert um það gefið að deila mínum eigin hljóðum og aðförum með heiminum! Maður er eitthvað svo berskjaldaður þar sem maður situr með buxurnar á hælunum og lætur allt flakka. Svo illa er mér við almenningssalerni að þegar ég var yngri og í sumarbúðum hélt ég jafnvel í mér dögum saman og reyndi svo að sæta lagi þegar allir voru úti að leika sér og láta þá gossa. Eitt sinn var verið að þrífa klósettin þegar mig bar að garði en mér var orðið svo mál að ég ákvað að láta slag standa. Það er sennilega einn minn stærsti sigur á klósettferðasviðinu!

Kannski einhvern tíman í framtíðinni verð ég nógu stór maður til að kúka í samneyti með öðrum, en þangað til vil ég halda þessari iðju fyrir sjálfan mig. Þessi heilaga stund glatar öllum glæsileika þegar henni er deilt með öðrum.

Vá hvað ég hefði ekki meikað að kúka á dögum Rómar!

Að feta í fótspor annars manns

Öll höfum við lent í því að setjast á setuna á eftir einhverjum öðrum. Það fylgja þessari athöfn óneitanlega blendnar tilfinningar. Hitinn er notalegur en nálægðin við síðasta rass getur verið heldur óþægileg. Í vinnunni í dag kom ég á klósettið á eftir félaga mínum og þó að það væri blessunarlega lyktarlaust inná klósetti þá var postulínið sjálft opið og gat ég ekki annað en hugsað: “Oj bara, þarna var einhver að hafa saurlát rétt áðan.” Því jafn yndislegt það er að hafa saurlát þá er saurinn alveg jafn ótrúlega ógeðslegur. En svo pælir maður ekki frekar í því þegar maður er sestur. Kyrrðin sem færist yfir mann gerir það að verkum að maður þarf ekki að pæla frekar í fyrirrennara sínum. Heit seta er líka eitthvað sem allir kunna að meta.

Talandi um heitar setur. Af hverju eru ekki plastsetur allsstaðar? Þær eru aldrei kaldar, og oftast frekar volgar. Hvers vegna höldum við áfram að pína okkar viðkvæmu afturenda með jökulköldum setum? Það ætti að setja plastsetur inní Mannréttindasáttmála Sameinuðu Þjóðanna, ég tel það eina rökrétta skrefið í þessu máli. Ef einhver stingur uppá rafhituðum setum þá get ég sagt það strax að það er skelfileg hugmynd. Ég hef staðfestar heimildir fyrir því að ófáir Japanir láti lífið á ári hverju sökum raflosts sem þeir fá á rafknúnum klósettum!